| Ik wil je iets vertellen.Over de volle maan van deze week. Over wat ze naar boven brengt, ook bij mij, want ik kan er niet omheen.Over negen kuikentjes en twee lammetjes die net geboren zijn.En over iets wat ik al maanden aan het uitstellen ben. Dat ik je eindelijk ga vertellen.Maar eerst: wat er kosmisch aan de hand is.🌕 VOLLE MAAN IN SCHORPIOEN (vrijdag 1 mei)Wat er deze week in de lucht hangt — en wat jij ermee kan doen.Iedereen heeft het over loslaten.Niemand doet het echt.Want loslaten voelt niet als bevrijding. Het voelt als sterven.De Maan staat in Schorpioen, recht tegenover de Zon in Stier.Stier houdt vast. Aan comfort. Aan zekerheid. Aan wat vertrouwd voelt, ook als het allang niet meer past. Ook als het je klein houdt. Ook als je ’s nachts weet dat het tijd is.Schorpioen heeft daar geen geduld voor. Schorpioen snijdt erdoorheen. Geen omwegen. Geen excuses. Geen “morgen”.En jij voelt die spanning ergens in je leven.In een relatie. Een project. Een gewoonte. Een beslissing die je al maanden voor je uitschuift.Want weet je wat het probleem is? Jij weet al lang wat je moet loslaten. Je weet het. Je voelt het. Je denkt er al maanden aan.Maar de angst om de bodem te raken is groter dan de pijn van het vasthouden.Schorpioen laat je deze week iets zien. De vraag is wat je ermee doet.Drie dingen die je vandaag nog kan doen:1. Benoem het. Met naam.Niet “ik zit niet lekker in mijn vel” of “het loopt niet”. Schorpioen wil de echte woorden.Schrijf op: “Ik hou _______ vast, ook al weet ik dat het tijd is om het los te laten.”Vul in. Eén zin. Zo specifiek mogelijk. Geen omschrijving, geen uitleg erbij.De relatie die geen toekomst meer heeft. De baan die je al anderhalf jaar te klein voelt. Het zelfbeeld dat je beschermt maar je tegelijk klein houdt.Schrijf het op. Zwart op wit. Dat is al een daad.2. Kijk wat het je kost.Niet wat het kost om het los te laten. Wat het kost om het te blijven vasthouden.Energie? Slaap? Zelfrespect? Kansen die je niet pakt omdat dit ene ding te veel ruimte inneemt?Schorpioen rekent af. Niet morgen, vandaag.Maak de rekening. Wat betaal jij elke dag voor dit vasthouden?3. Doe één ding dat je al te lang uitstelt.Niet een voornemen. Geen plan. Eén actie.Stuur die boodschap. Zeg dat ene ding hardop. Verwijder het nummer. Annuleer de afspraak. Schrijf de zin op die je al maanden in je hoofd hebt maar nooit op papier zette.Klein mag. Maar echt.Schorpioen heeft geen geduld voor symbolisch loslaten.Loslaten is niet: even diep ademhalen en verder gaan.Loslaten is: eerlijk zijn over wat je vasthoudt. De rekening maken. En dan toch, met trillende handen, de greep openen.Dat mag moeilijk zijn.Maar weet je wat moeilijker is?Nog vijf jaar hetzelfde vasthouden en hopen dat het vanzelf verandert. |
| Even persoonlijkWant ik kan het niet vragen van jou zonder het ook van mezelf te vragen.Deze volle maan valt in mijn carrièregebied. En wat ze naar boven brengt is dit: perfectionisme. Niet als compliment. Als patroon.Ik dacht al jaren dat het over kwaliteit ging. Over standaarden. Over goed werk afleveren.Maar Schorpioen liegt niet.Het was geen kwaliteitsstandaard. Het was een schild. Zolang iets nog niet af is, kan niemand oordelen. Zolang ik nog aan het bijschaven ben, hoef ik me niet kwetsbaar op te stellen. Zolang het nog beter kan, is het risico van zichtbaar zijn uitgesteld.Perfectionisme is geen deugd.Het is angst, vermomd als kwaliteit.En die mag ik loslaten.Dus hier is het. Iets wat ik al maanden aan het uitstellen ben.Ik ben een podcast aan het maken.Al een tijdje. Langer dan ik zal toegeven.En elke keer dat ik er bijna klaar voor was, vond ik wel iets wat nog niet perfect was. De geluidskwaliteit. De structuur. De titel. De intro. Mijn stem op die ene opname.Het ei ligt er al lang. Het wil uitkomen. Maar ik hield het warm, en tegelijk ook tegen.Kwetsbaar voelt het. Echt kwetsbaar. Want een nieuwsbrief schrijven, dat is één ding. Maar mijn stem. Mijn verhalen. Mijn wereld zoals die hier werkelijk is, met modder aan de laarzen en lammetjes die nog niet geboren zijn en kuikentjes die over mijn voeten lopen.Dat voelt anders. Dichter. Echter.Maar Schorpioen heeft gesproken.Wat klaar is om te ontkiemen, ontkiemt.De podcast komt eraan. Meer nieuws volgt snel. 🎙️ |
| 🌱 WAT HIER GROEIT EN LEEFTTerwijl ik dit schrijf, is de tuin helemaal aan het opbloeien! De moestuin trekt zich niks aan van mijn planning. De sla doet gewoon wat sla doet: groeien, zonder toestemming te vragen. De kruiden barsten uit hun pot, bloemen tonen zich dit jaar veel vroeger dan andere jaren. Alles is groen, alles is echt, alles is nu.En dan: gisteren uitgebroed.Negen nieuwe kuikentjes.Negen… Klein, druk, overtuigd van hun eigen belang. Het leven dat zichzelf organiseert, zonder dat ik er ook maar iets voor hoefde te doen.En net terwijl ik dit schrijf: twee lammetjes geboren. Zicco en Zep. Met een Z, want 2026, en elk jaar een andere letter. Nog twee ooien te gaan.En terwijl ik dat allemaal zie, de groei, de kuikentjes, het geduld van de natuur, denk ik: dit is precies wat de volle maan je probeert te zeggen.Wat klaar is om te ontkiemen, ontkiemt. Wat nog niet zover is, wacht. Het leven wacht op niemand…Jij hoeft alleen maar de ruimte te maken. |