Gisterenavond zat ik in de zetel, luisterend naar het geruis van de wind rond het huis. Buiten blies hij stevig door, en binnen draaide mijn hoofd net zo onrustig mee. Ken je dat gevoel? Moe maar toch klaarwakker… Alsof er vanbinnen een klein vuurtje brandt dat weigert te doven.
Die innerlijke onrust heeft vaak een naam: volle maan.
Voel jij het ook? Emoties worden uitvergroot. Je slaapt onrustig — of je bruist van energie.
Deze keer staat de zon in Weegschaal. Dat is het teken van harmonie en relaties, van schoonheid en verbinding, maar ook van dat beruchte pleasegedrag. De neiging om de vrede te bewaren, zelfs als dat betekent dat jij jezelf een beetje verliest.
Recht daartegenover straalt de maan — jouw emotionele kant — in de vurige Ram. Ram wil vrijheid. Voor jezelf opkomen. Het vuur dat zegt: “Ik besta. Ik kies. Ik leef.”
Voel je waar de spanning vandaan komt?
De volle maan schijnt als een spotlight op die twee krachten. Ze nodigt (of daagt) je uit om te kijken: waar cijfer jij jezelf weg om de ander niet teleur te stellen? Wat slik je in, om de rust niet te verstoren — terwijl het vanbinnen kookt?
Of misschien herken je de andere kant: dat je te hard je eigen zin doorduwt, zonder echt te luisteren? Dat je vrijheid verwart met afstand?
De volle maan in Ram vraagt je: hoe kan je trouw blijven aan jezelf, zonder de verbinding te verliezen? Wat als jouw waarheid én zachtheid gewoon naast elkaar mogen bestaan?
Loslaten hoort erbij. Maar loslaten is niet verliezen — het is ruimte maken. Ruimte voor wie jij aan het worden bent. Laat los wat niet meer klopt. Durf te kiezen voor wie jij echt bent. 🌕
Micro-actie voor jou: Sta vandaag één moment stil en vraag jezelf: “Waar zeg ik nog te snel ‘ja’ terwijl ik ‘nee’ voel?” Schrijf het neer. Eén zo’n helder inzicht kan meer rust brengen dan je denkt.
Terugblik 23 september: Astro-Yoga-avond
Wat een bijzondere avond in Balans. Samen bewegen, ademen, leren, en voelen hoe de vier elementen (water, vuur, aarde en lucht) elk hun eigen taal spraken. Jullie openheid, de gesprekken nadien… het deed ons echt deugd.
De matjes en stoelen zijn ondertussen weer opgeborgen, maar het gevoel blijft nazinderen. We voelden een duidelijke sacrale “ja” en hebben veel goesting om dit nog eens opnieuw iets te organiseren — misschien hetzelfde, misschien nog wat dieper. Wordt vervolgd.